

An yi wasu ƙannu biyu da ake kira Nelima da Nambuya. Uwayensu sun rasu. Ƴan matan biyu suna rayuwa a wani yanki mai hamada. Ba ruwan sama, ba cimaka. Kowa yake son abincin, sai ya yi tafiya mai nisan gaske.
Nelima yarin ce ma ɗa'a, lafiya da kuma kirki. Ƙanwarta Nambuya tana son rayuwa kuma ba ta jin gargaɗi. Ba ta kula da sauran mutane kuma ba ta darajjanta su.
Wata rana, ƙannuwan biyu sun tashi daga barci, kuma sun fiskanci cewa babu abinci ko kaɗan. Sai suka yi niyyar tafiya neman abincin. Nelima da Nambuya sun ɗauki hanya dabam-dabam.
Lokacin nan, wata tsofuwa da ake kira Netasile tana rayuwa kusa da gari. Tana da ƙoƙarin temakawa don tana arzika. Sai dai Netasile tana da kuturta, kuma duk jikinta ƙuraje ne.
Nambuya ta haÉ—u da wannan tsofuyar, da ta kiraye ta "ÆŠiyata, kina lafiya? Daga ina kike? Ina za ki?"
Nambuya ta amsa duk tambayoyin. Bayan haka, sai tsofuwar matar ta ce, "Maida ni gidana, kuma zan gaya miki abin da za ki yi." Nambuya ta wulaƙanta tsofuyar. Ta ce mata: "Na fi son in mutu da taɓa wannan ƙurajen naki."
Tsofuwar ba ta ce komi kuma ta muta fatan ta sabka lafiya.
Nambuya ta yi ta tafiya har sai da ta zo wani wuri na mamaki. Wurin akwa shanshani, macizai, kai da duk wani ƙwari. Nambuya ta gaji, kuma ga yunwa saboda ba ta ci komi ba. Ko da zamna ta futa, sai ƙwarin suka fito suka cinye ta.
Bisan hanyarta, Nelima ita ma ta haÉ—u da tsofuwar. Ta yi farin cikin ganin Netasile, saboda ita ce mutum ta farko da ta haÉ—u da ita cikin wannan bulaguron. Tsofuwar ta kiranyo ta kuma ta muta tambayoyi kamar yadda ta yi ma Æ´ar uwarta.
Nelima ta yarda ta maida tsofuwar gidanta. "Kin yi aikin da mutane da yawa suka guje ma," in ji tsofuwar. Sai ta ba ma Nelima wata sanda kuma ta ce mata ta koma gida, can za ta iske duk abin da take so.
Nelima ta gode ma tsofuwar sosai kuma ta yi gaugawa ta koma gida. Ta tarda a gidan, É—aki cike da kaya da abincin. Ta zamanto it ace ma arzikin garin.
Amma ta yi ta kuka da rishin ƙanwarta kuma ta ce, "wandan bai jin gargadi zai gamu da mugun abu."

